1 mann-skaði
a, m. ‘man-scathe,’ loss of life, Eg. 90: a great loss in a person’s death, þeir sögðn honum vígit, Gunnarr sagði, at þat var lítill m., Nj. 61; ok er þat enn mesti m. at taka þá af lífi, 136: havoc in men, þeim manni er þér hafði gört enn mesta mannskaða, Ó. H. 47; hann var þeirra meir lagðr til mannskada, Th. was the more murderous fighter of the two, Fbr. 23 new Ed. mannskaða-veðr, n. a destructive gale.