1 snerpa
1. t, [snarpr; Ulf. at-snarpjan = θιγγάνειν, Col. ii. 21]:—to whet; s. öxar sínar, Bs. ii. 94: to raise, quicken; s. róðrinn: impers., enn er s. tók leiðit, as the wind grew brisker, Fas. ii. 73: reflex., snerpask við, to bestir oneself, Lv. 91.
2 snerpa
2. n, f. = skerpa, the smartness of a thing: snerpi, n. sharpness; s. þessa frosts, 623. 34.