Gammelnorsk ordbokoppføring

Raufa

Gammelnorsk ordbokoppføring

Definisjoner

3 Definisjoner

1 raufa

1. að, to break up, open, rip up; raufa til bagga, Fms. vi. 379; raufa alla vagna þá er Serkir hafa átt, Al. 112; Þorgeirr hleypr upp á húsit ok rýfr, ok þar sem húsit raufask, Fbr.: the phrase, raufa seyð, to break up the fire; raufa þeir seyðinn ok var ekki soðit, Edda 45; þann seyði raufar þú þar, at betr væri at eigi ryki, Ld. 208.

2 raufa

2. to pierce; raufa brjóst e-m. to cut the breast open, Hkv. 1. 40; skjöldr hans var raufaðr viða, his shield was riddled, Al. 147; grjóti barðr eða skeytum raufaðr, Stj. 300; þú skalt þá eigi með örum raufa né sverði slá, 660.

3 raufa

2. að, [A. S. reâfian; Engl. be-reave; Germ. rauben], to rob, spoil, different from the preceding; Vindr lögðusk á valinn ok raufuðu, ok flettu menn bæði vápnum ok klæðum, Fms. xi. 380.

Lignende ord

Runeskrift

raufa

Mulig runeskrift i yngre futhark

Runeteksten ovenfor representerer det gammelnorske ordet "raufa" slik det kan vises i runeinnskrifter fra vikingtiden (ca. 800-1100 e.Kr.).

Brukte forkortelser

Vanlige forkortelser

A. S.: Anglo-Saxon.
Engl: English.
Engl.: English.
Germ: German.
Germ.: German.
gl: glossary.
gl.: glossary.
id: idem, referring to the passage quoted or to the translation
l.: Linnæus.
m.: masculine.
S.: South, Southern.
v.: vide, verb.

Verker & Forfattere

Al.: Alexanders Saga. (G. I.)
Edda: Edda. (C. I.)
Fbr.: Fóstbræðra Saga. (D. II.)
Fms.: Fornmanna Sögur. (E. I.)
Hkv.: Helga-kviða Hundingsbana. (A. II.)
Ld.: Laxdæla Saga. (D. II.)
Stj.: Stjórn. (F. I.)

Vis alle kilder →