Oldnordisk ordbogsopslag

Hættr

Oldnordisk ordbogsopslag

Definitioner

5 Definitioner

1 hættr

1. adj. dangerous; slíkr maðr er hættastr, ef hann vill sik til þess hafa at göra þér mein, Fms. i. 199; grýttu þeir þaðan á þá, var þat miklu hættara, Eg. 581.

2 hættr

2. exposed to danger; hest þarf svá at búa, at ekki sé hann hættr fyrir vápnum, Sks. 403.

3 hættr

3. medic., hættr við dauða, dangerously ill, Jb. 406; þá er herra Rafn var mjök hættr, when R. was sinking fast, Bs. i. 784; hón lá hætt, Korm. 164, (einhættr, q. v.): in mod. times hætt is used indecl., hann, hón, liggr hætt; þeir, þær liggja hætt, he, she, they lie dangerously ill.

4 hættr

4. neut., e-m er hætt við e-u, to be in danger of; var Þuríði við engu meini hætt, Th. was out of danger, Ísl. ii. 340; mun Þorkatli bróður þínum við engu hætt? Gísl. 28; nú hyggr maðr sér hætt við bana, Grág. i. 497; öðrum ætlaða ek þat mundi hættara en mér, methought that would be more dangerous to others than to me, Nj. 85, 260.

5 hættr

2. part. of hætta, having left off, having done; eg er hættr að lesa, I have left off reading.

Lignende ord

Runeindskrift

hættr

Mulig runeindskrift i yngre futhark

Rune-teksten ovenfor repræsenterer det oldnordiske ord "hættr" som det kunne findes i runeindskrifter fra vikingetiden (ca. 800-1100 e.Kr.).

Anvendte forkortelser

Almindelige forkortelser

adj: adjective.
adj.: adjective.
decl.: declined.
indecl.: indeclinable.
l.: Linnæus.
m.: masculine.
medic.: medicinally.
mod: modern.
mod.: modern.
neut.: neuter.
part: participle.
part.: participle.
q. v.: quod vide.
R.: Rimur.
v.: vide, verb.

Værker & Forfattere

Bs.: Biskupa Sögur. (D. III.)
Eg.: Egils Saga. (D. II.)
Fms.: Fornmanna Sögur. (E. I.)
Gísl.: Gísla Saga. (D. II.)
Grág.: Grágás. (B. I.)
Jb.: Jóns-bók. (B. III.)
Korm.: Kormaks Saga. (D. II.)
Nj.: Njála. (D. II.)
Sks.: Konungs Skugg-sjá. (H. II.)
Th.: Theophilus. (F. III.)

Vis alle kilder →