定义
定义
1 út-lægja
ð, to banish, Sturl. ii. 64 C; þér útlægit mik eðr rekit frá yðr, Fms. ii. 119: pass., Stj. 112, Rb. 362.
符文铭文
符文铭文
út-lægja
上面的符文文本表示古诺尔斯语词汇"út-lægja",如维京时代(约800-1100年)的符文铭文中可能出现的那样。