定义
定义
1 ÞUNNR
adj., poët. form, þuðr, þuðrar, þuðri; compar. þynnri, superl. þynnstr, but also þunnari, -astr; [A. S. þyn; Engl. thin; Germ. dänn; Dan. tynd; Swed. tunn; the root word is þenja; cp. Lat. tenuis, Gr. τυννός]:—thin; þunnrar blæju, Eb. (in a verse); þú hefir haus þunnan en ek hefi öxi þunga, Eb. 294; þunn öx, or thin-edged axe, Fms. vi. 30; skel-þunnr, egg-þunnr, þunnar fylkingar, Ó. H. 204; þunnt hár, Fms. vii. 239: also of fluids, the air, and the like, þunnara lopt, Stj. 17; þunnt veðr ok hreint svá at hvergi sá ský á himni, Bs. i. 172; var þá góðr þerri-dagr ok veðr kyrrt ok þunnt svá at hvergi sá ský á himni, Eb. 94 new Ed., Fb. 14 new Ed.: of a liquor, þunn súpa, þunnr grautr: metaph. in the phrase, þegja þunnu hljóði, thin, i. e. dead, silence, Hm. 7.
2 ÞUNNR
B. COMPDS: þunnbygðr, þunnbýlt, þunneggjaðr, þunngeðr, þunngörr, þunnhárr, þunnheyrðr, þunnkarr, þunnleitr, þunnmeginn, þunnskafinn, þunnskeggr, þunnskipaðr, þunnsleginn, þunnvangi, þunnvaxinn.
符文铭文
符文铭文
ÞUNNR
上面的符文文本表示古诺尔斯语词汇"ÞUNNR"，如维京时代（约800-1100年）的符文铭文中可能出现的那样。