定义
定义
1 fullnaðr
m., gen. ar, fulfilment, Stj. 523, Fms. ii. 150: the law phrase, halda til fullnaðar, to stand on one’s full right, Grág. i. 109; hafa fullnað ór máli, to carry out one’s full claim, in a suit, Finnb. 284; með fullnaði, completely, H. E. ii. 75.
2 fullnaðr
COMPDS: fullnaðarborgan, fullnaðarvitni.
符文铭文
符文铭文
fullnaðr
上面的符文文本表示古诺尔斯语词汇"fullnaðr"，如维京时代（约800-1100年）的符文铭文中可能出现的那样。