1 sláttr
m., gen. sláttar, dat. slætti:—a smiting, mowing; vera at slætti, Ísl. ii. 346; leið nú til þess er tekið var til sláttar, Grett. 121 A: freq. in mod. usage = slátta, túna-sláttr, engja-sláttr, the season for mowing the home-field and the out-field.
2 sláttr
3. the striking an instrument = slagr; drepa strengi til sláttar, Stj. 458.