定义
定义
1 eið-fall
n. a law term, failing in one’s oath, Grág. ii. 22, Glúm. 387, K. Þ. K. 146.
符文铭文
符文铭文
eið-fall
上面的符文文本表示古诺尔斯语词汇"eið-fall",如维京时代(约800-1100年)的符文铭文中可能出现的那样。