定义
定义
1 há-tíð
f. [Germ. hochzeit; Dan. höjtid], a ‘high-tide,’ a high day, festival, Bs. i. 38, passim, Nj. 157, Fms. xi. 425, K. Á. 164: proverb., hátíð er til heilla bezt, Ld. 176 (Fms. ii. 39): very freq. esp. in eccl. sense, Jóla-h., Páska-h., Hvítasunnu-h., fæðingar-h.; Í dag þá hátíð höldum vér, Hólabók.
符文铭文
符文铭文
há-tíð
上面的符文文本表示古诺尔斯语词汇"há-tíð",如维京时代(约800-1100年)的符文铭文中可能出现的那样。