定义
定义
1 stygð
f. a ‘shunning,’ aversion, anger; með s., Stj. 268; hafa s. við e-n, to shew dislike to, Fms. x. 98; görði hann þá stygð mikla við frændr Arinbjarnar ok vini, Eg. 538; hann mælti fátt, en af stygð (peevishly) þat er var, Eb. 270; stygðar strengr, Pass. 21. 12; and-stygð. stygðar-fullr, adj. froward, Mar.
符文铭文
符文铭文
stygð
上面的符文文本表示古诺尔斯语词汇"stygð"，如维京时代（约800-1100年）的符文铭文中可能出现的那样。