定义
定义
1 tíða
d, impers. to long for, wish; mik fara tíðir, I long to go, Vþm. 1; á fjalli eða firði ef þik fara tíðir, Hm. 117; ek get hins, at ykkr vega tíði (subj.), Skm. 24.
2 tíða
2. reflex., svá at hægra verði at ríta ok lesa, sem nú tíðisk ok á þessu landi, Skálda (Thorodd) 161; hví hafa munkar lága skúa ok rauðar hosur?—Ymist tíðisk nú, Fms. viii. 358.
符文铭文
符文铭文
tíða
上面的符文文本表示古诺尔斯语词汇"tíða"，如维京时代（约800-1100年）的符文铭文中可能出现的那样。