定义
定义
1 tregða
u, f. reluctance, difficulty, unwillingness; ef konungr hefir nökkut tregður í at fara, Fms. vii. 116; hann hafði í nökkura tregðu um vígslu hans, Bs. i. 73; göra tregður í e-u, Mag. 134. tregða-laust, n. adj. without cavil, willingly, Bs. i. 388.
符文铭文
符文铭文
tregða
上面的符文文本表示古诺尔斯语词汇"tregða"，如维京时代（约800-1100年）的符文铭文中可能出现的那样。