定义
定义
1 vönn vǫnn
f., pl. vannir (or vön?); [prob. some corruption for vin, f., q. v.]:—a hunting track; seldi ek þeim … útan garðs ok innan vönn ok veiði-staði er til hefir legit, D. N. ii. 159; en ef hann görir aðrar van(n)ir yfir land manns þar sem íkorna-skogr er, bæti mörk silfrs … ok landnám á ofan, N. G. L. ii. 143.
正字法
正字法
词汇"{$word}"在较旧的正字法中也可以拼写为"{$older_form}"，其中"ö"表示为"ǫ"。
符文铭文
符文铭文
vönn
上面的符文文本表示古诺尔斯语词汇"vönn"，如维京时代（约800-1100年）的符文铭文中可能出现的那样。