Definitionen
Definitionen
1 klökkr klǫkkr
adj., with a characteristic v, acc. klökkvan, etc., prop. bending, pliable, as of a reed; klökkr kjölr, Bs. i. 483 (in a verse); varð Mariusúðin klökk mjök ok skaut lykkjunum. Fms. viii. 199; klökk stál, of a ship, Edda (Ht.); á klökkva saumför, Orkn. 104 (in a verse).
2 klökkr klǫkkr
II. metaph. soft, crying faintly, moved to tears; hann varð við þetta klökkr mjök … ok segir honum til vandræða sinna, Rd. 50; Jón ætlaði en sem fyr biskup með kúgan klökkan at göra, Bs. i. 289: broken-hearted, Eb. 78 (in a verse); þá urðo þeir klökkvir (they lost heart) ok flýðu frá Þóri, Hkr. Cd. Fr. 264; at hann skyldi gráta sem barn, ok lítill þróttr mundi í honum vera, at hana varð svá klökkr við þetta, Ó. H. 300; konungs-dóttir varð klökk við orð hans ok bliknaði, Karl. 100.
Orthographie
Orthographie
Das Wort "{$word}" kann auch als "{$older_form}" in älterer Orthographie geschrieben werden, wobei "ö" als "ǫ" dargestellt wird.
Runeninschrift
Runeninschrift
klökkr
Der obige Runentext stellt das altnordische Wort "klökkr" dar, wie es in Runeninschriften aus der Wikingerzeit (ca. 800-1100 n. Chr.) erscheinen könnte.