Definiciones
Definiciones
1 klökkr klǫkkr
adj., with a characteristic v, acc. klökkvan, etc., prop. bending, pliable, as of a reed; klökkr kjölr, Bs. i. 483 (in a verse); varð Mariusúðin klökk mjök ok skaut lykkjunum. Fms. viii. 199; klökk stál, of a ship, Edda (Ht.); á klökkva saumför, Orkn. 104 (in a verse).
2 klökkr klǫkkr
II. metaph. soft, crying faintly, moved to tears; hann varð við þetta klökkr mjök … ok segir honum til vandræða sinna, Rd. 50; Jón ætlaði en sem fyr biskup með kúgan klökkan at göra, Bs. i. 289: broken-hearted, Eb. 78 (in a verse); þá urðo þeir klökkvir (they lost heart) ok flýðu frá Þóri, Hkr. Cd. Fr. 264; at hann skyldi gráta sem barn, ok lítill þróttr mundi í honum vera, at hana varð svá klökkr við þetta, Ó. H. 300; konungs-dóttir varð klökk við orð hans ok bliknaði, Karl. 100.
Ortografía
Ortografía
La palabra "{$word}" también puede escribirse como "{$older_form}" en ortografía antigua, donde "ö" se representa como "ǫ".
Inscripción rúnica
Inscripción rúnica
klökkr
El texto rúnico anterior representa la palabra nórdica antigua "klökkr" como podría aparecer en inscripciones rúnicas de la Era Vikinga (c. 800-1100 d.C.).