定义
定义
1 eiskra
að, to roar or foam, rage; gékk hon útar ok innar eptir gólfinu eiskrandi, Ísl. ii. 338; görvir at eiskra, enraged, Hðm. 11; hann eiskraði þá mjök ok hélt við berserksgang, Fas. i. 524; eiskraði sút í berserkjunum, 425: in mod. usage, það ískrar í honum, it roars within him, of suppressed rage.
符文铭文
符文铭文
eiskra
上面的符文文本表示古诺尔斯语词汇"eiskra"，如维京时代（约800-1100年）的符文铭文中可能出现的那样。