定义
定义
1 rækta
(i. e. rœkta), ð, [Dan. rögte], to take care of, regard; rækta réttindi, Stj. 162, Karl. 137; at r. sínar kirkjur eða til þeirra ganga, N. G. L. iii. 290; var hans hár klippt ok ræktað, hair cut and trimmed, Stj. 202; hversu dyggiliga síra Egill hafði ræktað (performed) hans eyrendi, Bs. i. 911.
2 rækta
2. to cultivate; rækta jörð, to grow korn, epli, etc., mod.
符文铭文
符文铭文
rækta
上面的符文文本表示古诺尔斯语词汇"rækta"，如维京时代（约800-1100年）的符文铭文中可能出现的那样。