定义
定义
1 skaf
n. [skafa], a scraping, peeling, esp. of peeled bark used in Norway for fodder for goats and cattle; brjóta hrís ok skaf, D. N. i. 215; þrjú hlóss viðar, ok tvau skafs, Gþl. 344, N. G. L. i. 39, 240; reiða heim skaf, 358; þá er uxa-mat átum inni skaf sem hafrar, Sighvat; hrís ok skaf í mörkinni, D. N. i. 291.
符文铭文
符文铭文
skaf
上面的符文文本表示古诺尔斯语词汇"skaf"，如维京时代（约800-1100年）的符文铭文中可能出现的那样。