定义
定义
1 spekja
ð, [Dan. spæge], to calm, soothe, keep quiet; s. menn sína, Flóv. 26: reflex. to be calmed, muntú þá spekjask, þótt eigi spekisk þú svá brátt, 677. 12; lét setja hann í járn ok hugði at hann mundi spekjask, Fms. vi. 291.
2 spekja
II. þeir er mest eru spaktir (endowed with wisdom) af Guði, Hom. 136.
符文铭文
符文铭文
spekja
上面的符文文本表示古诺尔斯语词汇"spekja"，如维京时代（约800-1100年）的符文铭文中可能出现的那样。