f., pl. þröngvar, Stj. 446; [A. S. geþrong; Engl. throng]:—a throng, crowd; vér viljum önga þröng hafa af yðr meðan vér ryðjum skipit, Ó. H. 115; einn byggi ek stöð steina … er-at þröng á þiljum, Landn. (in a verse); reiðir þröngina ýmsa vega eptir vellinum, Vápn. 16; varð þröng mikil, Nj. 92; þat sumar var þröng mikil at dómum, Bs. i. 31; mann-þröng, q. v.; en ef fé tröðz í kvínni í sauri eðr í þröng, Grág. ii. 328.

II. narrows, straits, Lat. angustias; sumir vórðusk í þröngunum ok vóru þar drepnir, Róm. 278.

2. metaph. straits, distress; alla þá þröng ok nauð er hann boldi, Barl. 195; láta Gyðinga vita í hverjar þröngvar þeir eru komnir, Stj. 446.

3. short breathing, a cough; þá setti at honum hósta ok þröng mikla, Fb. i. 285, 330.