定义
定义
1 þunn-meginn
adj. ‘thin of main,’ weak, feeble, Stj. 89; spelt ‘þung-meginn,’ Art. 23 (fáir ok þungmegnir), Pr. 451.
符文铭文
符文铭文
þunn-meginn
上面的符文文本表示古诺尔斯语词汇"þunn-meginn",如维京时代(约800-1100年)的符文铭文中可能出现的那样。