Definiciones
Definiciones
1 stöðva stǫðva
að, with neg. suff. stöðvig-a-k, Hom, 151, [stöð]:—to stop; hann stöðvar sik ekki, Nj. 144; hann stöðvaði her sinn, halted, Eg. 274; s. liðit, Fms. vii. 298.
2 stöðva stǫðva
2. to soothe, halt; hlaupa menn ok stöðva Hall, Ld. 38; kvað bændr mundu stöðva sik, they would calm themselves down, Magn. 424; stöðva ræðu yðra, Sks. 250; s. úhreina anda, Hom. 133; s. þorsta sinn, Al. 83; s. blóð, blóðrás, to still the blood, Lækn.; ok varð eigi stöðvat, Nj. 210, Fms. i. 46; stöðva sik, to contain oneself, Grett. 93 new Ed., Hom. (St.)
3 stöðva stǫðva
II. reflex. to stop oneself, calm down; stöðvaðisk Dana-herr, Fms. i. 109; kyrrask ok stöðvask, 623. 26; settisk þá niðr ok stöðvaðisk úfriðr allr ok agi, Fms. vi. 286: to be fixed, stöðvask sú ráðagörð, Bs. i. 809.
Ortografía
Ortografía
La palabra "{$word}" también puede escribirse como "{$older_form}" en ortografía antigua, donde "ö" se representa como "ǫ".
Inscripción rúnica
Inscripción rúnica
stöðva
El texto rúnico anterior representa la palabra nórdica antigua "stöðva" como podría aparecer en inscripciones rúnicas de la Era Vikinga (c. 800-1100 d.C.).