定义
定义
1 blika
1. u, f. light clouds foreboding storms, such as the Engl. call ‘mare’s tails,’ (regn-blika, vind-blika), hence the saying, e-m lízt ekki a blikuna, when matters look threatening; freq. in mod. usage, though no instance is on record in old writers.
2 blika
2. medic. pallor, Dan. blegesot, Fél. ix. 201.
3 blika
2. að, and blíkja, bleik, bliku, an old obsolete poët. form, of which only remain the forms, 3rd pers. pl. pret. bliku, fulgebant, Vkv. 6, Fas. i. 186 (in a verse): infm., blíkja, Hkr. i. 96 (in a verse); 3rd pers. pl. pres. blíkja, fulgent, Grág. ii. 170, in an old law form; part. blíkjanda, Edda 231, [Lat. fulgere; Germ. blicken, cp. blitzen; Engl to blink]:—to gleam, twinkle, Lat. micare; the stars ‘blika,’ the sun ‘skín;’ used of arms, skildir bliku þeirra við hinn skarða mána, Vkv. l. c.; bliku reið er Regin átti, Fas. l. c.; á baki létu blíkja (of the shields), Hkr. l. c.; skildir blika við 1 Rauðaskriðum, Nj. 143, cp. Grág. ii. 170; blikuðu þar skildir við, Eg. 724; blika við sólu, Fbr. 156; blíkjanda (part.) böl, gleaming bale, of the hall of Hela, Edda l. c.
符文铭文
符文铭文
blika
上面的符文文本表示古诺尔斯语词汇"blika"，如维京时代（约800-1100年）的符文铭文中可能出现的那样。