定义
定义
1 fulltingja
d, [A. S. fultum], to lend help, assist, with dat.; Guð mun f. þér, Fms. v. 193, viii. 26; fulltingja enum sára manni, Grág. ii. 27; fulltingja rétt biskups-stólsins, Fb. iii: to back a thing, Ó. H. 43, 75.
符文铭文
符文铭文
fulltingja
上面的符文文本表示古诺尔斯语词汇"fulltingja",如维京时代(约800-1100年)的符文铭文中可能出现的那样。