定义
定义
1 ræningi
a, m. [rán], a robber, Eg. 736, Sd. 158, Ölk. 35, Orkn. 92, Fas. iii. 520.
2 ræningi
2. in a passive sense; vera ræningi e-s. to be deprived of one’s right, Háv. 37 new Ed.; ok ætlaðir at hann mundi vera svá mikill ættleri, at hann mundi vilja vera ræningi þinn, Eg. 736; cp. lög-r., hlut-r.
符文铭文
符文铭文
ræningi
上面的符文文本表示古诺尔斯语词汇"ræningi"，如维京时代（约800-1100年）的符文铭文中可能出现的那样。