定义
定义
1 spelkur
f. pl. [A. S. spelc], a splint for binding up broken bones; hann setti við fætrna, ok batt við spelkur, Fas. iii. 309, passim in mod. usage; lætr hann flá af því belg, siðan lætr hann setja spelkur (spjalkir v. l.) í munn því, ii. 181.
符文铭文
符文铭文
spelkur
上面的符文文本表示古诺尔斯语词汇"spelkur"，如维京时代（约800-1100年）的符文铭文中可能出现的那样。