Definitions
Definitions
1 tauta
að, [Engl. toot; Dutch tuyten], to mutter, murmur in a low voice; ekki týr yðr nú at tauta eðr tutla hann Sverri af konungdóminum, Fms. viii. 234; hvað ertú að tauta? tauta e-ð fyrir munni sér; tauta í hljóði: poët. of a stream, vatnið af heiðum veltist niðr, var það að tauta giljum í, Bb.
Runic Inscription
Runic Inscription
tauta
The runic text above represents the Old Norse word "tauta" as it might appear in runic inscriptions from the Viking Age (c. 800-1100 CE).