定义
定义
1 tauta
að, [Engl. toot; Dutch tuyten], to mutter, murmur in a low voice; ekki týr yðr nú at tauta eðr tutla hann Sverri af konungdóminum, Fms. viii. 234; hvað ertú að tauta? tauta e-ð fyrir munni sér; tauta í hljóði: poët. of a stream, vatnið af heiðum veltist niðr, var það að tauta giljum í, Bb.
符文铭文
符文铭文
tauta
上面的符文文本表示古诺尔斯语词汇"tauta"，如维京时代（约800-1100年）的符文铭文中可能出现的那样。