Definitioner
Definitioner
1 tauta
að, [Engl. toot; Dutch tuyten], to mutter, murmur in a low voice; ekki týr yðr nú at tauta eðr tutla hann Sverri af konungdóminum, Fms. viii. 234; hvað ertú að tauta? tauta e-ð fyrir munni sér; tauta í hljóði: poët. of a stream, vatnið af heiðum veltist niðr, var það að tauta giljum í, Bb.
Runskrift
Runskrift
tauta
Runtexten ovan representerar det fornnordiska ordet "tauta" som det kan visas i runinskrifter från vikingatiden (ca. 800-1100 e.Kr.).