定义
定义
1 land-eign
f., mod. proncd. landar-eign, an estate, esp, the grounds, fields, and pastures, Krók. 39, Fs. 20; í örskots-helgi við landeign sína, Landn. 287; hann tók sér bústað á Borg, ok ætlaði þar landeign til, Eg. 735: þá er stefnu-staðr á þeim bæ sem í landeign er ómaga niðr skotið, Grág. i. 297; þar at eins var þá reyniviðr vaxinn í hans landeign, Sturl. i. 6; fara ór landeign konungs várs, N. G. L. i. 82.
符文铭文
符文铭文
land-eign
上面的符文文本表示古诺尔斯语词汇"land-eign"，如维京时代（约800-1100年）的符文铭文中可能出现的那样。